ونک، ونکوور

نوشتن برای من همیشه یه ابزار بوده. کمک کرده یه چیزهایی رو بهتر بفهمم. یه حسهایی رو طبقهبندی کنم. به یه ماجراهایی از بیرون نگاه کنم. فکر میکنم دلیل اصلیام برای باز کردن این صفحه همین باشه. اگه این نوشتهها خونده بشه حتما خوشحالتر میشم. حتما بیشتر کمک میکنه که زندگی روزمرهام رو از چشم ناظر بیرونی ببینم؛ ولی هدف همون نوشتنه. بلند گفتن چیزهایی که تو سرم میگذره. اینجا از زندگی روزمره و دونفرهام بعد از مهاجرت مینویسم که فرقی با زندگی خیلیها نداره. یه وقتهایی خوششانستر و یه وقتهایی بدشانستره؛ ولی درهرحال معمولیه و معمولی میمونه. ونک، ونکوور...

زندگی در خارج بعید به آدم یاد میده فقط به خودش (یا در مورد من به خودش و همخونهاش) متکی باشه. کی فکرش رو میکرد یه روزی یاد بگیرم چطوری سوراخهای توری آلومینیومی پنجره رو رفو کنم. انقدر روی ریزهکاریهای این خونه وقت و انرژی گذاشتهام که وقتی دال میگه ممکنه خونهی مناسبتری پیدا کنه رنگم میپره و شروع میکنم از در و دیوار داستان ساختن که چرا این خونه از همهی گزینههای دیگه بهتره و نباید حتی فکر جابهجا شدن به سرمون بزنه. هنوز دو تا از توریها مونده و پشهها پشت پنجره آمادهی حملهاند. ونک، ونکوور...

روز پزشک برای من نماد همهی اون چیزیه که در تلقی جامعه از پزشک و تلقی پزشکها از خودشون غلطه. همون چیزی که باعث میشه با پزشکی مثل یه شغل برخورد نشه و انتظار و تکلیفی واسه هردوطرف به وجود بیاد که نتیجهاش همین سرشاخ شدن این روزهاست.

غیر این اما شنیدن تبریک روز پزشک واسه من که بیش از شش ساله از هرنوع طبابتی به دور بودم یه درد شخصی هم داره. یادم میاندازه از عمری که سر مدرکی تلف کردم که حالا نمیدونم باهاش چیکار کنم. از سری حماقتهای جوانی.

ونک، ونکوور...

یه نوار کاست سونی سبز داشتم که روش فقط نوشته شده بود Cher. تمام سال اول توی راه دانشگاه انگار که تو ضبط قدیمی پراید سفید بابل یازده گیر کرده باشه همون پخش میشد. اصلا اسم Cher رو که میشنوم برام مترادف همت، پل شیخفضلاللهست.

امروز یهو برگشتم و چند تا آهنگش رو گوش کردم. از همون روزها تا حالا دیگه نرفته بودم سراغش. سرراست انگار برگشتم به هفده سال قبل. عجب.

ونک، ونکوور...

هوا ناگهان سرد شده، انقدر که اگه همین روزها شروع کنه به باریدن تعجب نمیکنم. پاییز با تمام قوا حمله کرده و من منتظر شروع افسردگی فصلیام. امسال از هیاهوی معمول پاییز و زمستان زندگی شهری هم خبری نیست؛ اونطوری که مناسبت رو به مناسبت وصل میکنند تا سرما و تاریکی این ماهها بگذره. هالووین و عید شکرگزاری و کریسمس و سال نو و ولنتاین. چراغونی و خرید. خرید و چراغونی. امسال من یه جایی دور از همهی این ماجراهام و دعا میکنم پاییز و زمستون به خیر بگذره.

ونک، ونکوور...